Font:
Powiększ
A+
Pomniejsz
A-
Kolor:
Kontrast
A
Reset

Tradycyjny orczyk dwukonny

  • Stary drewniany orczyk dwukonny na czarnym tle, złożony z głównego orczyka (stołka) podwieszonego na łańcuchu oraz dwóch mniejszych orczyków skojarzonych metalowymi kółkami i okuciami.

    Zabytkowy dwukonny orczyk zaprzęgowy (orczyca z orczykami) ze skuto-metalowymi okuciami.

Tradycyjny orczyk dwukonny – rola w zaprzęgu parokonnym

Orczyk dwukonny (często nazywany orczycą lub wagą) to niezbędny element uprzęży używany w sytuacjach, gdy do wykonania pracy pociągowej np. ciągnięcia ciężkiego wozu, pługa czy brony – potrzebna była siła dwóch koni równolegle. Jego głównym zadaniem było płynne przenoszenie i równomierne rozkładanie siły pociągowej obu zwierząt na ciągnięty pojazd lub narzędzie rolnicze.

Zasada działania i budowa

W prezentowanej konstrukcji wykorzystano układ dźwigni oparty na trzech połączonych ze sobą drewnianych drążkach:

  • Orczyca (drążek główny / stołek): Górna, grubsza belka zawieszana centralnie na łańcuchu lub haku przymocowanym do dyszla wozu lub orczyka głównego maszyny.
  • Orczyki boczne: Dwa mniejsze, wyprofilowane drążki zawieszone symetrycznie na końcach głównej orczycy za pomocą stalowych ogniw. Do ich metalowych uszu (kółek) na końcach podpinano pasy pociągowe (postronki lub ciągi) wychodzące bezpośrednio z chomąta każdego z koni.
  • Kute okucia: Wytrzymałe obłęki, pierścienie i kółka wykonane przez kowala, zapobiegające pękaniu drewna pod wpływem dużych obciążeń i umożliwiające swobodny ruch wahadłowy.

Dlaczego ruchomy orczyk był tak ważny?

Podczas chodu lub kłusa koń naprzemiennie wysuwa do przodu lewą i prawą łopatkę. Sztywne przywiązanie pasów pociągowych powodowałoby bolesne otarcia piersi i barków zwierzęcia. Swobodnie wahający się orczyk równoważył te ruchy, dopasowując się do rytmu kroków konia. Dodatkowo, w zaprzęgu dwukonnym orczyca zapobiegała sytuacji, w której jeden, silniejszy koń przejmował cały ciężar wozu.

Wytwórczość i dziedzictwo

Elegancko wyprofilowane i wytrzymałe orczyki były zazwyczaj dziełem kołodzieja lub stolarza, który współpracował z lokalnym kowalem dostarczającym dopasowane okucia. Zmierzch wykorzystywania tradycyjnych orczyków nastąpił wraz z wycofaniem zaprzęgów konnych z rolnictwa i transportu na rzecz ciągników. Dziś te kunsztownie wykonane przedmioty są cenionymi eksponatami etnograficznymi oraz elementami wystroju wnętrz w stylu rustykalnym.